Pregón da Semana Santa de Tui do ano 2024 polo profesor Xosé María Lores Pérez

 

Pregón da Semana Santa de Tui pronunciado por Xosé María Lores Pérez na capela das Reliquias da Catedral de Tui o domingo 17 de marzo de 2024.

PER CRUCEM AD LUCEM

 

     A espranza do mundo é o amor consumido de sede

                                       na consumación da crus.

A fin suprema do tempo é un estalido de gloria na lus[i].

 

         Con estes tres versos remata o breve poema “Alfa e Omega” do guitirense Xosé María Díaz Castro. Neles resúmese o que nesta tarde quixera pregoar: a cruz é o camiño para a luz. Vivamos con intensidade a Semana Santa  coa esperanza de saber que, despois das tebras e das bágoas do Venres Santo, chegan os aleluias e o sol sen ocaso do domingo de Resurrección.

 

         Convídoos a facer este tránsito entre as últimas etapas dun Cristo que sofre e agoniza para a nosa redención e a xornada triunfante dun Cristo resucitado, vencedor da morte e do pecado.

 

         E xa que as orixes míticas desta cidade son gregas, percorramos este camiño cotexando algunhas das nosas liturxias e tradicións nestes días coas dos nosos irmáns os cristiáns ortodoxos gregos.

 

         Eles tamén viven con intenso fervor estas datas, xa na súa denominación utilizan un adxectivo que reforza a súa importancia e primacía: a Semana Santa é a Semana Grande por antonomasia  (Μεγάλη Eβδομάδα) e o nome de cada un dos seus días vai tamén precedido do adxectivo “grande”.

 

         Polo xeral a súa celebración adíase con respecto á católica pois aínda que Grecia utiliza o noso mesmo calendario dende o ano 1924, fai xustamente un século, con todo para estas festividades réxense polo vello calendario xuliano (estabelecido por Xulio César no ano 46 a.C.) que  en 1582 foi modificado polo Papa Gregorio XIII  para corrixir un atraso acumulado de dez días. Antes desta modificación todos os cristiáns celebrabamos a paixón, morte e resurrección de Cristo nas mesmas datas.

 

         A Semana Santa Grega ten como período preparatorio, igual que entre nós, a Coresma, un tempo de arrepentimento e conversión (μετάνοια) que comeza o Luns Limpo ou Luns Puro, (Καθαρά Δευτέρα), equivalente ao noso Mércores de Cinza. É unha xornada festiva nas que as familias adoitan sair ao campo e xantar pratos típicos a base de legumes, verduras, peixe e marisco (o máis famoso dos pratos é o bacallau frito con allada), acompañados dun pan exclusivo chamado lagana (λαγάνα) e facer voar papaventos. O voo do papaventos simboliza o voo da alma cara ao ceo, cara a Deus; as xentes pensan que canto máis altura alcance o papaventos, máis probabilidades hai de que Deus escoite as súas oracións.

 


         Cando rematan os días coresmais, a igrexa ortodoxa combina a celebración do sábado de Lázaro coa do Domingo de Ramos, e adianta o significado da Semana Santa: o triunfo da vida –Cristo- sobre a morte por medio da resurrección. Nestas dúas celebracións constatamos o poder de Cristo sobre a morte e recoñecemos a súa realeza ás portas da semana máis solemne do ano, na que  os fieis  conmemoran a paixón e morte de Xesús, que culmina coa gran e gloriosa festa da Pascua.

 

         A véspera do domingo de Ramos festéxase -como dixemos- o Sábado de Lázaro de tal xeito que a Semana Santa queda enmarcada entre dúas resurreccións: a de Lázaro, irmán de Marta e María, e a do propio Xesús. Cristo realiza o milagre da resurrección de Lázaro  como o último sinal glorioso antes da Paixón para que comprendamos que, aínda que sofre e morre, é Señor e Vencedor da morte. A resurrección de Lázaro é un anuncio da propia Resurrección de Cristo oito días despois, e ao mesmo tempo anticipa a resurrección de todos os xustos no Derradeiro Día:

 

       Ao resucitar a Lázaro de entre os mortos antes da túa Paixón, Ti oh Cristo Deus! confirmaches a resurrección universal[ii].  (Απολυτίκιον[iii] da festa)

 

Este sábado é tradición que os máis novos percorran as casas dos veciños cantando o himno de Lázaro[iv] para, como recompensa, recibir ovos e cartos.

 

         O Domingo de Ramos (Κυριακή των Βαíων: Domingo das Palmas) lembra a entrada triunfal de Xesús en Xerusalén. Chámanos a contemplar ao noso Rey: o Logos de Deus feito carne, Vencedor da morte e Dador de vida, o Servo Sufrinte. Non podemos entender a realeza de Cristo sen a  súa Paixón. Cheo de infinito amor polo Pai e o Espírito Santo, e pola creación, na súa inexpresable humildade Xesús aceptou a infinita humillación da Cruz:

                                                                                                                                                                                              

El cargou coas nosas dores,

el soportou os nosos sufrimentos...

foi ferido por causa das nosas rebeldías,

foi esmagado polas nosas iniquidades.

O castigo que nos trouxo a paz caeu sobre el,

a súa ferida foi a nosa curación  (Isaías 53: 4-5)[v].

 

         Xerusalén recibe ao seu rei. Un rei que camiña cara á morte. Con todo, a súa paixón non constitúe un desexo mórbido polo martirio. O propósito de Xesús é o cumprimento da misión para a que foi enviado polo Pai:

 

Bendito es, oh Salvador, que viñeches ao mundo para salvar a Adán da antiga maldición, e no teu amor pola humanidade compracícheste en converterte espiritualmente no novo Adán. Oh Logos, que ordenaches todas as cousas para o noso ben, gloria a ti![vi] (Himno estacional dos matíns).

 

         Nesta xornada, as igrexas decóranse con follas de loureiro bendicidas que, tras a misa, son distribuídas entre os fieis que as gardan, entre outras cousas, para utilizalas na preparación dalgúns pratos, como as lentellas.


         Nos evanxeos a historia da Paixón está precedida por unha serie de feitos ocorridos en Xerusalén e unha colección de parábolas, ditos e discursos centrados na filiación divina de Xesús, o Reino de Deus, a Parusía (Pαρουσία)  e o xuízo por parte de Cristo da hipocrisía e as escuras intrigas dos líderes relixiosos do momento. Os tres primeiros días da Semana Santa constitúen unha unidade litúrxica na que se abordan estes temas.

 

         O Luns Santo (Μεγάλη Δευτέρα) é un día de reflexión que conmemora ao "Νυμφίος" ("Noivo"), é dicir, a Cristo como noivo da Igrexa, ese Cristo que sofre, pero que tamén prepara unha festa de voda para os crentes no Reino de Deus. Así mesmo está dedicado á memoria de Xosé, fillo de Xacob, como “týpoò Cristïῦ”, é dicir, como un prototipo, prefiguración ou imaxe de Cristo. Outra lectura desta xornada é a da parábola da figueira estéril, que  maldiciu Xesús e secou  (Mateo 21: 18-21; Marcos 11: 12-14), episodio sucedido o día despois da entrada triunfal de Xesús en Xerusalén.

 

         O Martes Santo (Μεγάλη Τρίτη) está dedicado ás parábolas das dez virxes  (Mateo 25: 1-13) que simboliza a fidelidade e a prudencia e dos talentos (Mateo 25: 14-30). No oficio vespertino deste día ou no de matíns do día seguinte cántase o tropario (breve himno de oración) da monxa Kassia[vii] (en grego Κασσιανή), un dos máis belos da himnografía eclesiástica ortodoxa: 

 

A María Magdalena

 

Señor, a muller que caera en multitude de pecados,

coñecedora da túa Divindade,

tomando o oficio de mirófora[viii]

chorosa ofréceche perfumes para a túa sepultura

dicindo:  Ai de min! pois me posúe a noite,

a tolemia da impureza e o tenebroso e escuro

amor do pecado.

Recibe a fonte das miñas bágoas,

Ti, que levas ás nubes a auga do mar.

Inclínate aos xemidos do meu corazón,

Ti, que inclinaches os ceos co teu inefable abaixamento.

Bicarei con dozura os teus inmaculados pés,

enxugareinos repetidamente

cos rizos da miña cabeza,

eses pés cuxo terrible ruído ao oír Eva no Paraíso.

escondeuse chea de medo. 

A multitude dos meus pecados e o abismo dos teus xuízos

quen poderá rastrexar, oh Salvador da miña alma?.

Non me despreces a min, a túa escrava,

Ti, posuidor dunha misericordia inconmensurable.

 

         O Mércores Santo (Mεγάλη Τετάρτη) está dedicado á memoria da muller pecadora que se arrepentiu, creu en Cristo e unxiu os seus pés con perfume (Mateo 26: 6-13) e de  Xudas, o discípulo que traizoou ao Señor. Ela recoñeceu a Xesús como Señor, mentres que  el se afastou do Mestre. Ela foi liberada, mentres que el foi escravizado. Ela herdou o reino, mentres que el caeu na perdición.

         Pola tarde-noite celébrase o sacramento do Aceite Sacro. A Santa Unción ofrécese para a curación da alma e do corpo, e para o perdón e a remisión dos pecados. Co aceite consagrado o sacerdote unxe aos fieis na fronte, as fazulas, no queixo e nas mans facendo o sinal da cruz e invoca sobre eles a graza de Deus, médico das doenzas corporais e espirituais.

 

         O Xoves Santo (Μεγάλη Πέμπτη) está dedicado á Última Cea (ofrécese a comuñón baixo as dúas especies); tamén se lembra o momento en que Xesús lavou os pés aos seus discípulos (como signo de humildade); a oración en Xetsemaní e a traizón de Xudas.

         Un dos himnos de matíns, chamado o “Íkos” resume o significado deste día:

 

Con temor, acheguémonos todos á Mesa Mística e con alma pura, recibamos o Pan Sacro e permanezamos co Mestre. Miremos como lava os pés dos discípulos e os seca coa toalla, e fagamos segundo o que vemos, someténdonos os uns aos outros e lavando os pés os uns aos outros; porque o Mesmo Cristo así o ordenou aos seus discípulos e anticipou e díxolles. Pero Xudas, o falso servo traidor non escoitou e permaneceu incorrixíbel.[ix]

 

         Pola noite lense distintos textos evanxélicos e revístese unha cruz de madeira con flores. Ata a mañá do Venres Santo quedan os fieis, sobre todo mulleres,  rezando e cantando himnos a Cristo.

         Neste día tínguense de vermello os ovos que serán utilizados nas celebracións da Pascua e  amasanse os pans de Pascua, en cuxo centro poñen un ovo. Na antigüidade, as mulleres colgaban nas xanelas roupa de cor vermella que simbolizaba o sangue de Xesús; por esta razón, o Xoves Santo tamén é coñecido como "Xoves Vermello". 

 


         O Venres Santo (Μεγάλη Παρασκευή) xornada dedicada á Paixón de Xesús e a Crucifixión. É un día de dó. O Deus-Home (Θεάνθρωπος)  leva a súa κένωσις  a límites extremos aceptando a morte na Cruz:

 

El, con ser de condición divina,

non se agarrou cobizosamente a súa categoría de Deus;

senón que se espiu do seu rango,

asumiu a condición de escravo;

fíxose un home normal e presentouse como  tal

abaixouse a si mesmo, facéndose obediente ata a morte,

e a morte na cruz! (Filipenses 2: 6-8)

 

Hoxe está colgado na Cruz o que colgou a terra sobre as augas. O que é Rei dos anxos está vestido cunha coroa de espiñas. O que envolve os ceos en nubes está envolto na púrpura da burla. O que no Xordán liberou a Adán recibe golpes no rostro. O Esposo da Igrexa está traspasado con cravos. O Fillo da Virxe é atravesado por unha lanza.

Veneramos a túa Paixón, oh Cristo: Móstranos tamén a túa gloriosa Resurrección![x]  (antífona de matíns)

 

         Deste día salientamos dous ritos “A Apocathelose” (Αποκαθήλωση, nome derivado da recreación litúrxica do desencravo, do descendemento de Cristo da Cruz) e a procesión do Epitafio (Επιτάφιος, icona que simboliza o enterro de Cristo).  Dous episodios cheos de profundo dramatismo. No primeiro, mentres son entoadas as pasaxes que narran o descendemento da cruz, vaise desencravando ao Crucificado (τὸν ἐσταυρωμένον) .  No segundo, unha icona de tea que representa o corpo sacro de Xesús, colócase nun féretro, adornado con flores e guirlandas, que simboliza a tumba de Cristo; entre lusco e fusco os fieis cargan o epitafio e lévano en procesión polas rúas. A xente acompáñao portando candeas acesas. Nalgunhas illas adoitan pasear o Epitafio polo porto e, ás veces, introdúceno no mar para conseguir a bendición das augas e que os mariñeiros teñan singraduras favorábeis.

 

         O Sábado Santo (Μέγα Σάββατο) está dedicado á sepultura de Xesús e o seu descenso ao Hades.

         Pola mañá, celébrase o chamado "terremoto": durante o mesmo provócanse ruídos axitando e golpeando madeiras unhas contra outras, en recordo da primeira aparición do anxo que anunciou a Resurrección.

         Pouco antes da medianoite todas as persoas portando candeas van á igrexa, onde se oficia a Misa de Resurrección. Apáganse todas as luces e o celebrante, tras acender o único cirio que se atopa no altar, sae da nave central entoando o himno "Δεύτε Λάβετε Φως..."[xi] (“Vide, recibide Luz da Luz que non ten ocaso e glorificade a Cristo que se levantou de entre os mortos!” ) Logo, con esa mesma chama vai acendendo as candeas das persoas que están preto del, e estas á súa vez acenden as das outras persoas. Despois os popes saen da igrexa e soben a unha tribuna mentres cantan o "Χριστός Ανέστη"[xii] ("Cristo resucitou, castigou con morte á morte e regalou a vida aos que estaban nos sepulcros")

         Ao anuncio da Resurrección (Χριστός Ανέστη!) as campás comezan a repenicar, estalan foguetes e a xente dase apertas e intercambia bos agoiros. É costume que cada un leve á súa casa unha candea acesa e que antes de entrar faga co fume da candea o sinal da cruz sobre o lintel da súa porta para propiciar a boa fortuna e levar bendicións á casa.

         Esta noite familiares e amigos xúntanse nunha cea que clausura o período de xaxún, toman unha sopa especial, mayirítsa (μαγειρίτσα), feita coas vísceras do año que asarán ao día seguinte para a comida pascual. En xeral faise co fígado, os riles e os intestinos do animal, e  adúbase con limón, cebolas, arroz e outros vexetais. Tamén se come o tsoureki (τσουρέκι, pan grego de Pascua, similar ao noso roscón). E os nenos reciben dos padriños ou dos pais candeas decoradas (λαμπάδες) e ovos de chocolate.

 

         Ao día seguinte, Domingo de Resurrección (Κυριακή του Πάσχα), celébrase a "Véspera do Amor" (Εσπερινός της Αγάπης) ou "Segunda Resurrección".  A denominación de "Véspera do Amor" débese ao "Bico do Amor" que antigamente intercambiaban os cristiáns na celebración da Resurrección do Señor.

         Nesta festividade lese parte do sermón pascual de San Xoan Crisóstomo[xiii]:

 

Que ninguén tema a morte, porque a morte do Salvador librounos. Porque destruíu a morte cando esta se apoderou del. Aquel que descendeu ao Hades aniquilou o Hades...

Oh morte! onde está o teu poder?

Oh Hades! onde está a túa vitoria?

Cristo resucitou, e fuches aniquilado.

Cristo resucitou e foron expulsados os demos,

Cristo resucitou e os Anxos aledaronse.

Cristo resucitou e reina a vida. Cristo resucitou, e os sepulcros baleiráronse dos mortos.

Porque Cristo resucitando de entre os mortos, fíxose o Primoxénito de entre os mortos.[xiv]

 

         É tradición que os varóns da casa madruguen e comecen a preparar o lume para asar o año que será o prato principal do xantar pascual, mentres as mulleres terminan de preparar toda clase de petiscos (μεζέδες) que ofreceran aos amigos e parentes que irán chegando para felicitar as Pascuas.

 

         E, tras este percorrido pola Semana Santa da terra berce da nosa civilización occidental e patria de Diomedes, o noso lendario fundador, chegamos a Semana Santa tudense.

                                                                                                        

         Son as 11 da mañá do Domingo de Ramos, dende o pórtico gótico desta catedral inaugúrase a Semana Santa coa bendición de ramos para continuar co cortexo que recrea a entrada triunfal de Xesús en Xerusalén e remata coa celebración eucarística. Actos multitudinarios, cunha catedral ateigada na que, en tempos, o boureo de nenos e adultos dificultaba o seguimento da solemne liturxia. É día de estrea, xa o di o popular refrán:

 

O que non estrea algo no Domingo de Ramos, non ten cabeza nin mans[xv]

 

         No mediodía do Mércores Santo o Bispo preside a Misa Crismal na que se bendicen os óleos e os presbíteros renovan as promesas sacerdotais. Boa representación do clero diocesano, pequena presenza de fieis pois no calendario civil é día laborable.

 

         O Xoves Santo lembramos a Última Cea coa institución da Eucaristía:

 

Isto é o meu corpo, que se entrega por vós... Esta copa é a Nova Alianza, no meu sangue (I Corintios 11, 24-25)

 

e do sacramento da orde sacerdotal:

 

... facede isto en lembranza miña (íbidem)

 

o lavatorio de pés, símbolo da humildade de Cristo e exemplo a seguir:

 

... se eu, o Señor e o Mestre, vos lavei os pés, vós debedes lavarvos os pés uns aos outros. Deivos así un exemplo, para que, coma eu fixen convosco, así fagades tamén vós. (Xoán 13, 14-15)

 

         Rematan os oficios deste día co traslado do Santísimo ao Altar da Reserva ou Monumento, arquitectura efémera convertida en permanente, exemplo único en España, obra realizada no último cuarto do século XVIII polo escultor Juan Luis Pereira, cunha iconografía que combina temática eucarística e pasional (Ecce Homo destacado nunha posición central e, no peitoril da escalinata, os Arma Christi: no lado do evanxeo o galo da Negación, a columna e o flaxelo e os instrumentos da Crucifixión e o Descendemento: escaleira, cravos, martelo, coroa de espiñas, lanza, esponxa e tenaces; e, no lado da epístola, a almofía en alusión ao lavado de mans de Pilato)[xvi]

         Ademais deste sen par monumento, nesta tardiña visitamos os das capelas do noso patrón e do asilo e o das igrexas das clarisas ou de San Bartolomeu.

         Mención especial merece a visita á capela da Misericordia onde se recrea,  dende hai máis de dous séculos, a oración de Xesús en Xesetmaní (topónimo que significa “lagar de aceite”), episodio inmediatamente posterior á Última Cea. O verdor das abondosas ramas de loureiro e oliveira e o murmurio da auga que mana da fonte xera unha atmosfera sombriza e primaveral -non esquezamos que, nos tempos antigos, a Pascua cristiá coincidía co mes de  Ἀνθεστηριών (o mes do florecemento), unha celebración da primavera e do renacemento da vexetación- mais tamén un ambiente de recollemento para acompañar a un Cristo que como di o poeta da xeración do 27 Gerardo Diego:

 

Jesús, solo, abandonado,
huérfano, pavesa, Hombre,
macera su corazón
en hiel de olvido y traiciones.

«Padre, apártame este cáliz.»
Sólo el silencio le oye.
La misma naturaleza
que le ve, no le conoce.

«Hágase tu voluntad.»
Y, aunque lleno hasta los bordes,
un corazón bebe y bebe
sin que nadie le conforte.[xvii]

         E finalizamos a xornada coa Hora Santa, aquí na Catedral.

 


         Na mañá do Venres Santo procesionan as imaxes que encarnan aos principais protagonistas e evocan os máis salientábeis episodios da paixón: Xesús atado á columna, San Xoán, A Verónica, Xesús levando a cruz axudado polo Cireneo, a Virxe Dolorosa de Querol ou o Cristo da Agonía.

         Cara ao mediodía escenifícase o Santo Encontro: o Fillo camiño do Calvario atopa a súa Nai. A IV estación do Viacrucis composto por Ernestina de Champourcín, unha das “sen sombreiro”, dentro do seu libro Presencia a oscuras, recolle o dramatismo do momento:

 

Tu llanto silencioso cae lentamente, apretadamente -grueso rocío nocturno, sin revolar de pájaros ni temblor de frondas-, lágrima desesperada porque sabe que se romperá sin remedio sobre unas rocas áridas, y que no va a florecer...


No puedes acunar tu dolor con tus sueños, no con ilusiones. Conoces el fin hasta su terror último y vas a él, te ofreces a él, vulnerable, desnuda, echando el apoyo pueril del clamor, del grito, de la compasión ajena. Y entre lágrima y lágrima tienes los ojos secos, ardientes, encendidos por una llama que te obliga a mirar, a desgarrarte y sufrir.

 

Hay quien habla de tus siete dolores. ¿Qué saben ellos? Eres todo el dolor, la suprema amargura, eres el Amor que sabe compartir, compadecer y callar.[xviii]

 

         Á última hora da tarde, despois da celebración da Paixón neste santa igrexa catedral, acercámonos ao convento dos dominicos para asistir a escenificación do Desencravo: Cristo é baixado da árbore da cruz para, introducido nun cadaleito e acompañado da Virxe Dolorosa, percorrer as rúas medievais tudenses no último e conmovedor desfile procesional desta día, un dos máis solemnes da nosa Semana Santa.

         Unhas palabras de Xosé María Álvarez Blázquez describen de xeito moi acaído as últimas horas do Venres Santo tudense:

 

En la tarde de Viernes Santo he estado en Tuy...

En Tuy andaba un aire frío de nordés lamiendo las rúas. En la Corredera una masa rural -y no diré espesa- peripateaba en espera de la procesión... desde Santo Domingo, concluída la patética función del Desenclavo, arrancaba ya el conmovedor cortejo del Santo Entierro, que cada tudense llevamos grabado en el alma indeleblemente... la procesión del Entierro enfilaba ya la dormida, la quieta, la silente e hidalga Calle de Abajo... en la tarde conmovida del Viernes Santo, oyéndose a lo lejos los tambores destemplados y los acordes conmovedores de la Marcha Fúnebre de Chopin.[xix]

(Xosé María Álvarez Blázquez, “Carta a un amigo que ya no está”, a Manuel Fernández-Valdés)

 

 

         Abre o Sábado de Gloria a procesión da Virxe da Soidade: acompañamos a María,  supervivente ao seu Fillo morto para a nosa redención:

 

Madre en la soledad,

Madre en la muerte, para darnos vida

con la vida del Hijo subastada.

... sola en tu Soledad!

Más sola que el Dolor, dormido en tu regazo para siempre.

Más sola que la Muerte, renacida en tu gozo,

como una golondrina libertada.

Sola de todo Mal, con el Pecado muerto al pie de tu sonrisa.

Camino del sepulcro, con el llanto caído como un velo piadoso,

detrás de la derrota de tu Carne,

la soledad del mundo caminaba a tu paso, redimida.

De vuelta del sepulcro, mientras tu Soledad iba bordando

los ocultos senderos de la Pascua,

la Paz se recostaba sobre tus manos puras

y la Esperanza amanecía a tiempo, al filo de tus hombros, ¡alborada!

...Soledad tan cercana y sin estorbos,

tan sonora de aroma y de ternura,

que hasta los niños ciegos han de poder hallarte.

María Soledad,

toda llena de Dios y de los Hombres,

Oh Soledad, oh compañía nuestra![xx]

(fragmentos do poema “Soledad” do bispo Pedro Casaldáliga)

 

         Despídese o sábado coa Vixilia Pascual: despois de pasar pola consumación da crus chegamos ao estalido de gloria na lus[xxi] que continúa na liturxia do domingo de Resurrección:

 

Resurrección. Oh gloria

taladrada y tan nuestra,

tan de hueso y de carne

firme, caliente, fresca.

 

Por Ti, Jesús, tan nuevo

hoy con tus cinco estrellas

que en cifra dibujada

tu caridad constelan,

 

por Ti, Señor, devuelto

a la luz que te estrecha,

al amor que te ciñe,

al aura que te besa,

 

por ti, todo nos canta,

oh divina certeza

para después del tiempo,

quieta ya primavera.

 

que di Gerardo Diego no seu poema “Á resurrección do Señor”[xxii]

 

         Remato este pregón repetindo o desexo xa apuntado ao comezo: Vivamos con intensidade a Semana Santa: que aumente a nosa fe, a nosa esperanza e a nosa caridade.

         Levemos a nosa cotiá praxe cristiá as palabras do papa Francisco pronunciadas na homilía do mércores de Cinza de 2014 na romana basílica de Santa Sabina:

...só cando as dificultades e os sufrimentos dos nosos irmáns nos interpelan, só entón podemos iniciar o noso camiño de conversión cara á Pascua.[xxiii]

 

         Saibamos ser cireneos que axudemos a levar a cruz dos nosos irmáns que, na distancia ou ao noso carón, son outros Cristos sufrintes: os que viven na intemperie, os desafiuzados por doenzas incurábeis, os migrantes que arriscan a súa vida atravesando os mares en febles caiucos, os anciáns que viven en soidade, os famentos de corpo ou de espírito, as vítimas de todo tipo de violencia física ou psíquica, os desempregados... os que na terra pola que andou Xesús aturan a cruenta realidade da guerra...  Todos eles son os novos Cristos deste mundo globalizado, non podemos allearnos das súas dores se queremos vivir unha Semana Santa cristiá de certo e se buscamos contruír, aquí e agora, un adianto da Xerusalén celestial. Só así, despois de axudar ao próximo nas súas tribulacións, poderemos compartir con el os gozos pascuais e proclamar todos xuntos:

Χριστός Ανέστη! (Cristo resucitou!)

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση! (Felíz Pascua e Felíz Resurrección!)

 

Mil primaveras máis para a Semana Santa Tudense!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

 

 

 



[i]DÍAZ CASTRO, Xosé María, Nimbos, La Voz de Galicia (Biblioteca Galega 120, nº 38), A Coruña, 2002, páx. 19

[iii]O Απολυτίκιον é unha oración ou himno de despedida dito ou cantado ao final da Misa grega e durante os oficios de matíns e vésperas; parécese moito á colecta romana ou poscomunión.

[v]Todas as citas bíblicas están tomadas de A Biblia, SEPT, Vigo, 1992 (2ª ed. revisada por Xosé Fdez. Lago)

[vii]Texto: https://www.hs-augsburg.de/~harsch/graeca/Chronologia/S_post09/Kassia/kas_poe1.html

       Audición: https://youtu.be/iV0ALRFZKa0?si=kxwpnF3dy7tWVR2i

       Κασσιανή tamén coñecida como Casiana, monxa da primeira metade do século IX, autora de himnos litúrxicos.

[viii]Chámanse miróforas (en grego: Μυροφόροι) as mulleres mencionadas no Novo Testamento que estiveron directamente implicadas no enterro ou que descubriron a tumba baleira de Xesús despois da súa Resurrección.

[xiii]Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, mediados do IV p. C., un dos grandes pais da igrexa oriental, denominado χρυσόστομος (“bico de ouro”) polas súas excepcionais dotes oratorias.

[xix]Xosé María Álvarez Blázquez e Tui. Da vella casa ao corazón aberto (edición de Rafael Sánchez Bargiela, epílogo de Marga Romero Lorenzo), Concello de Tui, Tui, 2008, pp. 137-8

[xxi]vid. Nota 1.

[xxiii]https://www.vatican.va/content/francesco/es/homilies/2014/documents/papa-francesco_20140305_omelia-ceneri.html

 

(Todas as páxinas de internet foron visitadas entre os días 1 e 15 de marzo de 2024)

Comentarios

Entradas populares de este blog

CONCIERTO EN LA CATEDRAL DE TUI DEL “IMPERIAL COLLEGE CHAMBER CHOIR” EL PRÓXIMO MARTES 26 DE SEPTIEMBRE

Pieza del mes de noviembre 2011: Virgen de la Expectación

Altar de la Expectación

Eduardo Cadenas y Dolores Balseiro distinguidos con la orden pontificia de San Gregorio Magno